advertentie Banner Trined

Fanny (54) uit Oss: "We hebben een gezin dat nooit meer compleet gaat worden"

Fanny's (54) zoon werd ziek in april 2016. Vijf weken later was hij overleden. Even dacht ze er aan om uit het leven te stappen. Maar door haar man en kinderen kwam ze langzaam weer terug bij het besef van 'we doen het wel'.

“Wouter kreeg op 14 april 2016 te horen dat hij kanker had. In de eerste week had hij al vier operaties. Het was narcose in, narcose uit en hup er weer in. Na twee weken leek het goed te gaan en mocht hij naar huis. Maar weer twee weken later kreeg hij koorts. Hij zei nog: “Nee, hè mama.”

Benauwd

Hij bleek een longontsteking te hebben en werd geopereerd. Toen hij weer bij kwam zei hij dat het goed met ‘m ging maar dat had hij nog niet uitgesproken of zijn zuurstof daalde. Met tranen over z’n wangen zei hij: “Ik heb het zo benauwd mama.” Hij ging toen snel bergafwaarts. Uiteindelijk overleed hij op 23 mei. Vijfeneenhalve week later.

Ik heb m’n verhaal al zo vaak verteld dat ik het nu zo kan vertellen, maar ik ben door een hel gegaan. Als je voor de ergste ramp in je leven staat, namelijk je eigen kind moeten afgeven, denk je van “ik doe het niet”. Dat dacht ik heel letterlijk. Op de dag van zijn overlijden heb ik zelfs even bij het spoor gestaan.

De tijd

Maar mijn man en kinderen hebben me er doorheen gesleept. Hoe slecht ze het zelf ook hadden: ze hebben mij constant opgebeurd en opgetild. Door hen kreeg ik het besef van ‘we doen het wel’. Na een jaar kon ik weer ademhalen.

We hebben een gezin dat nooit meer compleet gaat worden. Mijn kleine zal altijd een kleine jongen blijven. Maar de tijd gaat door.”

Wie zijn we? Wat drijft ons? Wat houdt ons bezig? Op zoek naar antwoorden gaat Dtv iedere week in gesprek met mensen uit onze regio en brengen we de verhalen #vanhier.